(संसारभरि युद्धबाट पिडित नागरिकका पक्षमा)

हिँउदे झरी ओभाएपछि
घामको उभार बढेको छ आकाशमा ।   
रापिंदै गएका बारी, बुट्यानहरु,
र उदात्त उडिरहेका चराहरु देखेपछि
खेत खोस्रिरहेको किसानलाई
माटोको गन्ध पनि मादक लाग्छ 
र आफै आफैं रोमान्चित हुन्छ ।  

डिलमा उम्रिएको मरौटी झार देखेर
छोरीले “परपरे” भनेको सम्झिन्छ 
र मनमनै हाँस्छ आफैंले थाहा नपाउने गरि ।    
समयले पुरिएर बग्न छाडेको कुलोलाई, उसले  
खोस्रिएर कलकल बग्ने बनाउँछ । 
खेतमा उम्रिएका कुटिलकोसाका लहरालाई
सायद बालापनको स्मृतिले उद्वेलित भएर 
त्यसै झाँगिन छोडिदिन्छ ।    

घामको अचाक्ली बढ्दै गएपछि
कान पछिल्तिरबाट बगेको पसिनाको धारालाई
पटकपटक गम्छाले पुछ्छ, तर झिँजिइन्न कत्ति पनि  
बरु डिलमा राखिएको करुवा उठाउँछ
आकाशतिर फर्किएर मुख बाउँछ
र आँतलाई सिञ्चिन खोज्छ ।

पानीको पहिलो बुँद आँतमा नपर्दै  
उसले देख्छ— धुँवाले मडारिँदै गएको छ आकाश ।
त्यही मुस्लोमा निस्सास्एिर 
खेतको डिल नजिकै वेपर्वाह खसेको 
चरा जस्तो वस्तु पनि देख्छ ।
उसले आफ्नो दृष्टिंलाई नपत्याउन खोज्छ 
पिरो हुँदै गएका आफ्नै आँखालाई करूवाको पानीले भिजाउँछ 
चिम्सा बनेका आँखा तुँवालो छिचोल्ने गरि गाढेर हेर्छ 
र देख्छ आफ्नै खुशीको अवसान । 

कसले हान्यो आकाशमा त्यो अहम्को गोला
जसले अकारण— 
जलाइरहेछ मरौटी र कुटिलकोसाका झारहरू,
चुँडिरहेछ जीवनको आशा, र
भत्काइरहेछ जीवनको लय ?