देश भन्नु केवल सिमानाभित्र अटाएको भूगोल होइन,
यो त आमाको निधारमा झुल्किएको विश्वास हो,
बुवाको पसिनामा उम्रिएको भविष्य हो,
र सन्तानका आँखामा चम्किरहेको भोलिको सपना हो ।

त्यसैले मेरो कामना यति मात्र छ–
हिमाल उस्तै अडिग रहून्,
नदीहरू आफ्नै लयमा बगिरहून्,
तर यो देश
दुःखका अनन्त यात्रामा कहिल्यै नपरोस् ।

कसैको घर सानो हुन सक्छ,
थालमा परिकार थोरै हुन सक्छ,
तर कसैको आत्मसम्मान
गरिबीको भारले कहिल्यै नझुकोस् ।

सत्ता फेरिन सक्छ,
अनुहार फेरिन सक्छ,
तर जनताको भरोसा
कुर्सीको खेलमा कहिल्यै नटुटोस् ।

युवाका पाइला
बाध्यताले पराई भूमितिर नमोडियून्,
आफ्नै माटोले उनीहरूलाई
सपना रोप्ने ठाउँ दिओस् ।

किसानको पसिना
माटोमै हराएर नजाओस्,
मिकका हात

रित्तै घर फर्किन नपरोस्,
विद्यार्थीका आँखाले
उज्यालो भविष्य खोज्दै थाक्न नपरोस् ।

हामी फरक भाषा बोलौं,
फरक संस्कृतिमा रमाऔं,
तर देशप्रतिको प्रेम
कहिल्यै टुक्रिन नपरोस् ।

झुट केही समय हाँस्ला,
भ्रष्टाचारले केही दिन गर्जेला,
तर अन्त्यमा
सत्यकै उज्यालोले जितोस् ।

आउने पुस्ताले
अभावका कथा मात्रै नसुनून्,
उनीहरूले अवसरको आकाश देखून्,
सम्मानको बाटो हिँडून्,
आशाको गीत गाऊन् ।

मेरो प्रार्थना यति मात्रै हो—
हावा जता बहे पनि
विश्वास नउडोस्,
समय जति कठोर बने पनि
आशा नमरोस्,
र यो प्रिय देश
कहिल्यै अन्तहीन दुःखमा नपरोस् ।