जिन्दगीमा त्यस्तो दिन पनि आओस्
कि ब्यूँझिदा, वरिपरि सल्लाहरु सुसाउन्,
रङ्गीचङ्गी फूलहरुले 
पहाडका श्रृङ्खला ढाकिएको होस्,
र, हरियो दूबो लिपिएको 
विशाल चौरमा जूनको सिरानी लगाएर 
म पल्टिएको हुँ । 

उठ्न मन नलागे ढल्किउँ दाहिने कोल्टो,
र सपनाहरु सम्झिँदै 
कहिले उत्तानो पल्टिउँ, कहिले घोप्टो परुँ,
अनि अल्छी मान्दै देब्रे कोल्टो फेरुँ
जसरी जंगलमा सिंहिनीसँग डमरु
निष्फिक्री ओल्टेकोल्टे फेर्छ ।

मन लागे तन्द्रामा पुगुँ, 
झसङ्ग भई ब्यूँझुँ,
चिम्म भएका आँखामध्ये एउटा खुल्दा
देखुँ मेरो प्रदेशलाई अँगालो मारेर 
देउडा नाचिरहेको हिमश्रृंखला, 
र हर्षको तरंगले मेरा दुवै नयन खुलुन्,
अनि त्यो अलौकिक नृत्य म मग्न भई हेरिरहुँ, 
खुशीको महासागरमा तैरिँदै डुबिरहुँ–उत्रिरहुँ । 

जब पक्का व्यूँझिउँ
तब गर्न पाउँ छर्लङ्ग दृष्यावलोकन,
वर्षात्मा रुझिसकेपछि 
घामको रुमालले पानी पुछ्दै गरेकी 
अनुपम प्रकृतिको ।

कोइलीझैँ सुसेलुँ, 
मृगझैँ उफ्रिउँ बेमतलबमा
अनि हाइ काढुँ 
र निलुँ  
मन परेको दिशाबाट आएको 
सुवासले भरिएको बतास ।

मदमत्त मयूरझैँ 
पूर्व–पश्चिम–उत्तर–दक्षिण
अकारण, निरुदेष्य घुमिरहुँ
र, गरिरहुँ पहाडमा पुल्टुङ्गबाजी ।

मलाई गर्मी हुँदा
आँखाको शानमा झरनाको नाच होस् 
मलाई जाडो हुँदा
एक इशारामा फुत्तै हाजिर होस् घाम 
र गरोस् मलाई सलाम ।

एकदिन त होस् त्यस्तो 
कि ब्यूँझिदा, हरियो दूबो लिपिएको 
विशाल चौरमा म पल्टिएको हुँ, 
वरिपरि परीहरु साल्सा नाचिरहेका होउन्, 
र मेरो बदन ईन्द्रधनुले बेरिएको होस् ।