चट्टानको छातीमा
एउटा फूल फक्रिएको छ—
न माटोको भरोसा,
न मलको साथ,
न कसैको कृपाको पानी ।

उसले जरा गाडेको छ
ढुंगाको कठोरताभित्र,
र जीवन खोजेको छ
दरारको सानो उज्यालोमा ।

सायद,
त्यो फूललाई थाहा छैन
बगैंचा कस्तो हुन्छ,
तर उसलाई थाहा छ—
बाँच्नु भनेको
कठिन समयसँग सम्झौता गर्नु होइन ।

हिजो
यही चट्टान फुटाउन
हजारौं हात उठेका थिए,
हजारौँ आवाज सडकमा पोखिएका थिए,
कसैले सपना बोकेको थियो,
कसैले रगत ।

उनीहरूले सोचेका थिए—
एक दिन
जनताको आँगनमा
न्यायको घाम लाग्नेछ,
गरिबको आँखामा
सपनाको उज्यालो हुनेछ ।

तर समय फेरियो,
झन्डा फेरियो,
नारा फेरियो,
सिंहदरबारका कुर्सी फेरिए—
तर चट्टान
चट्टानै रह्यो ।

फूलहरू भने
दरबारका गमलामा सारिए,
केही फूलले
आफ्नो सुगन्ध बिर्सिए,
केहीले
आफ्नै जरालाई
पराइ भन्न थाले ।

तर यो फूल—
चट्टानमै रह्यो ।

उसले देख्यो
क्रान्तिको सपना बोकेर हिँडेकाहरू
सत्ताको गल्लीमा हराएको,
जनताको नाममा उठेका आवाजहरू
कुर्सीको मौनतामा बिलाएको ।

उसले देख्यो
हिजो परिवर्तन माग्नेहरू
आज परिवर्तनसँग डराएको ।

त्यसैले
ऊ आज पनि
चट्टानको छातीमै फक्रिएको छ—
कसैको पदको प्रतीक्षा नगरी,
कसैको आदेश नपर्खी,
आफ्नै अस्तित्वको घोषणासहित ।

सायद,
त्यो फूल
आजको युवाको प्रतीक हो—
जसले विरासतमा
अधुरा सपना पायो,
तर भविष्य
आफ्नै हातले लेख्न चाहन्छ ।
 
उसको आँखामा
विद्रोह छ,
तर हिंसा छैन;
उसको मुटुमा
आक्रोश छ,
तर घृणा छैन ।

ऊ भन्छ—
‘मलाई सत्ता होइन,
सार्थक परिवर्तन चाहिएको छ ।’

चट्टान अझै कठोर छ,
बाटो अझै अप्ठ्यारो छ,
तर फूल फक्रिएको छ ।

र यही फूलले
इतिहासलाई भनिरहेको छ—

जहाँ आशा मर्दैन,
त्यहाँ परिवर्तनको सम्भावना मर्दैन ।

कुनै दिन
यही सानो फूलको सुगन्धले
चट्टानलाई पनि सम्झाउनेछ—
कठोरता
सधैंको भाग्य होइन ।

र त्यो दिन
जनताको हातमा
फेरि एउटा सपना हुनेछ—
सत्ताको होइन,
सुन्दर समाजको ।

चट्टानको दरारबाट
फक्रिएको यो फूल
त्यही सपनाको
पहिलो संकेत हो ।