काठमाडौं : कुनैकुनै जित हातको संख्या होइन, मनको आँटले तय हुन्छ । पलेशा गोवर्धनको कथा त्यही आँटको नाम हो । जन्मँदै बायाँ हातको हत्केला बिनासंसारमा आएकी उनले जीवनको पहिलो क्षणमै एउटा सन्देश बोकेकी थिइन्– शरीरले होइन, इच्छाशक्तिले मान्छे बनिन्छ ।

काठमाडौंका गल्लीहरूमा हुर्किंदै गर्दा उनले कमजोरी होइन, सम्भावना देखिन् । १० वर्षको उमेरमा विद्यालयको अतिरिक्त गतिविधिका रूपमा तेक्वान्दो सुरु गर्दा त्यो सौख थियो । तर समयसँगै त्यो सौख सपना बन्यो र सपना राष्ट्रिय जिम्मेवारीमा रूपान्तरित भयो ।

प्रशिक्षकको विश्वास र आफ्नै कठोर अनुशासनले पलेशालाई पारा राष्ट्रिय टिमसम्म पुर्‍यायो । त्यसपछि उनले जित मात्र गरिनन्, इतिहास पनि लेखिन् । भियतनाममा पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय पदक ल्याउँदा नेपालले पारा तेक्वान्दोमा आफ्नो नाम लेख्न थाल्यो । बहराइनमा स्वर्ण जित्दा त्यो नाम अझै गहिरो बन्यो ।

टोकियो पारा ओलम्पिक्समा दुई खेल जित्दै पाँचौं स्थानमा पुग्दा उनले सम्भावनाको ढोका खोलेकी थिइन् । तर त्यो अन्तिम गन्तव्य थिएन । हाङ्जाउमा एसियन पारा गेम्सको कांस्य, त्यसपछि पेरिसका लागि छनोट– यी सबै कदम अन्ततः एउटै क्षणतर्फ उन्मुख थिए ।

पेरिस पारा ओलम्पिक्स, रंगशाला, दर्शक र संसारको नजर । निर्णायक भिडन्तमा पलेशाले जित हात पारिन्– नेपालको इतिहासमै पहिलो ओलम्पिक वा पारा ओलम्पिक पदक । त्यो पदक केवल उनको थिएन, त्यो अपांगता शब्दसँग लडिरहेका हजारौं सपनाको विजय थियो । उनको यात्रा भन्छ– सीमित शरीर बाधा होइन, सीमित सोच बाधा हो ।