अबुधाबी, दिउँसोको घामले मरुभूमिको बालुवा चम्काइरहेको छ। सडकको किनारमा हरियाली बिरूवा रोपिएका छन् र खजुरहरू फुलिरहेका देखिन्छन् । र त्यहीं एउटा सुन्दर शहर छ, जहाँ हजारौँ प्रवासी आफ्ना सपना बोकेर बाँचिरहेका छन् । यही सहरमा, वर्षौंअघि एक नेपाली युवा भविष्यको खोजीमा उत्रिएका थिए, अर्घाखाँचीका विकास बन्जाडे ।

आज उनी दुई कम्पनीका मालिकका रूपमा परिचित छन् । तर उनको जीवनकथा सिधै सफलतासम्म पुगेको कथा होइन; यो संघर्ष, जोखिम, असफलता र पुनःउत्थानले बुनेको लामो यात्राको कथा हो ।

पहाडी गाउँदेखि बिदेसी मरुभूमिसम्म

नेपालको पहाडी जिल्ला अर्घाखाँचीबाट विदेश जाने निर्णय बन्जाडेका लागि सजिलो थिएन । गाउँको आकाश, परिवारको सान्निध्य र परिचित जीवनशैली छोडेर अज्ञात भविष्यतर्फ पाइला चाल्नु, त्यो पनि बाध्यताले, एउटा युवा मनका लागि ठुलो परीक्षा थियो । ‘विदेश जानु मेरो रोजाइभन्दा बढी परिस्थितिको परिणाम थियो,’ उनी भन्छन् ।

सन् २०१३मा उनले हरियो पासपोर्ट हातमा लिएर संयुक्त अरब इमिरेट्सको बाटो समाते । विमानबाट तल देखिएको मरुभूमि उनलाई त्यतिबेला केवल अपरिचित भूगोल लाग्यो; उनले कल्पना गरेका थिएनन् कि यही भूमि उनको जीवनको सबैभन्दा ठुलो परिवर्तनको साक्षी बन्नेछ ।

अपरिचित भूमिमा पहिलो पाइला

अबुधाबीमा ओर्लिंदा उनलाई लागेको थियो, मानौं उनी कुनै अर्को संसारमा आइपुगेका छन् । भाषा फरक, मौसम कठोर र मानिसहरू अपरिचित ।

कतारमा बिताएका तीन वर्षको अनुभवले केही सहज बनाएको भए पनि, घरको याद र अनिश्चित भविष्यको चिन्ताले उनलाई राति निदाउन गाह्रो पाथ्र्यो ।

‘पहिलो केही महिना, म आफैंसँग धेरै कुरा लुकाएर बाँचिरहेको जस्तो लाग्थ्यो,’ उनी सम्झिन्छन् ।

स्टेयरिङ समात्दा खुलेको बाटो

विदेशी जीवनको सुरुआत उनले सामान्य कामबाट गरे । केही समयपछि उनले ड्राइभिङ सिके र चालक बने । त्यो निर्णयले उनको जीवनको दिशा नै बदलिदियो ।

सडकमा बिताएका ती लामा घण्टाहरूले उनलाई सहरका गल्लीहरू मात्र होइन, अवसरका ढोकाहरू पनि देखाए । मानिससँग कसरी व्यवहार गर्ने, समय कसरी व्यवस्थापन गर्ने र संकटमा कसरी निर्णय लिने, यी सबै पाठ उनले स्टेयरिङ समातेरै सिके ।

उनको लगन र जिम्मेवारीले उनलाई पछि एक टेलिकम कम्पनीमा साइट सुपरभाइजरको पदसम्म पु¥यायो । त्यो पदोन्नति केवल पद परिवर्तन थिएन, त्यो उनको आत्मविश्वासको पुनर्जन्म थियो ।

सुरक्षित जीवन छाड्ने जोखिम

विदेशमा स्थिर जागिर पाउनु धेरैका लागि अन्तिम लक्ष्य हुन्छ । तर बन्जाडे त्यहीँ रोकिन चाहेनन् ।

एक दिन उनले आफैंलाई सोधे, ‘के म सधैं अरूको सपनालाई साकार पार्न मात्र काम गरिरहने ?’

यो प्रश्नले उनलाई शान्त बस्न दिएन । अन्ततः उनले जागिर छोड्ने र आफ्नै व्यवसाय सुरु गर्ने निर्णय गरे । त्यस्तो निर्णय, जसले उनलाई फेरि शून्यबाट सुरु गर्न बाध्य बनायो ।

संघर्षको भित्तामा उभिएको व्यवसाय

व्यवसाय सुरु गर्नु सजिलो थिएन । कागजी प्रक्रिया, लगानीको अभाव र बजारको प्रतिस्पर्धा, सबैले उनलाई पटक–पटक थाकेको महसुस गरायो । तर, उनले हार मानेनन् ।

उनको कामप्रतिको इमानदारी र ग्राहकप्रतिको प्रतिबद्धताले विस्तारै विश्वास जित्न थाल्यो । केही वर्षमै उनले आफ्नो व्यवसायलाई विस्तार गर्दै दोस्रो कम्पनी पनि स्थापना गरे ।

आज उनका कम्पनीहरूमा काम गर्ने धेरै नेपालीहरूका लागि उनी मालिक मात्र होइन, आफूजस्तै संघर्ष गरेर माथि उठेको प्रेरणास्रोत पनि हुन् ।

मजदुरबाट मालिक हुँदाको संवेदनशीलता

विकास बन्जाडे आफैं वर्षौं श्रमिक भएर काम गरिसकेका कारण उनले कामदारहरूको पीडा गहिरो रूपमा बुझेका छन् । ‘मलाई थाहा छ घाममा उभिएर काम गर्दा शरीर मात्र होइन, मन पनि थाक्छ,’ उनी भन्छन् ।

उनको यही अनुभवले उनलाई कर्मचारीप्रति कठोरभन्दा बढी सहानुभूतिशील बनाएको छ । कम्पनीभित्रको सम्बन्ध औपचारिकभन्दा बढी पारिवारिकजस्तो देखिन्छ ।

महामारीको अँध्यारो र मानवताको उज्यालो

सन् २०२०मा कोरोना महामारीले विश्व ठप्प बनाउँदा युएईका प्रवासीहरू सबैभन्दा बढी प्रभावित भए । काम बन्द भए, धेरै नेपालीहरू बेरोजगार भए र उनीहरूको दैनिक जीवन संकटमा पर्‍यो ।

त्यो समयमा विकास बन्जाडेले आफ्नो व्यवसायभन्दा पहिले मानिसलाई प्राथमिकता दिए । उनले आफ्नै खर्चमा धेरै कामदारहरूको खाना, बसोबास र आवश्यक खर्चको व्यवस्थापन गरे । ‘त्योबेला व्यापार जोगाउनुभन्दा मानिस जोगाउनु ठुलो लाग्यो’, उनी भन्छन् ।

सफलता, जसले उनलाई बदल्न सकेन

आज उनको जीवन बाहिरबाट हेर्दा सफलताको उदाहरणजस्तो देखिन्छ । व्यवस्थित कार्यालय, आफ्नै गाडी र विस्तार हुँदै गएको व्यवसाय, सबैले उनको उन्नति देखाउँछ ।

तर उनको बोली, व्यवहार र सोचमा अझै पहिलेकै सरलता छ । ‘विदेशले मलाई पैसा मात्र होइन, जीवन बुझ्ने आँखा पनि दियो,’ उनी भन्छन् ।

मरुभूमिमा रोपिएको बीउ

विकास बन्जाडेको कथा केवल एक व्यक्तिको सफलता मात्र होइन; यो हजारौं नेपाली प्रवासीहरूको साझा संघर्षको प्रतिनिधि कथा हो । फरक यति मात्र हो, कसैले कठिनाइलाई बोझका रूपमा बोके, उनले त्यसलाई अवसरमा रूपान्तरण गरे ।

आज जब उनी आफ्नो यात्रालाई फर्केर हेर्छन्, उनलाई स्पष्ट थाहा छ, उनको सफलता एकैचोटि आएको होइन । त्यो त वर्षौंअघि मरुभूमिको कठोर बालुवामा रोपिएको एउटा सानो सपना थियो, जसलाई उनले पसिना, धैर्य र विश्वासले सिँचेर हुर्काए ।