सन्ध्याको झिमिक्क उज्यालोले पोखराको फेवाताल निस्तब्ध देखिन्थ्यो । तालमाथि तैरिएका बादलका छायाँजस्ता भावहरू आरवको मनमा पनि खेलिरहेका थिए । उसले कफीको चुस्की लिँदै तैरिएका बादल हेरिरहेको थियो । अगाडि बसेकी सृष्टि भने झ्यालबाहिर हेरेर चुपचाप थिइन् । उनको आँखामा गहिरो थकान देखिन्थ्यो ।
‘धेरै ढिलो भयो है ?’ आरवले वातावरण तोड्न खोज्दै भन्यो ।
‘समय त सधैँ ढिलो नै हुन्छ’, सृष्टिले हल्का मुस्कान दिइन्, तर त्यो मुस्कान आँखासम्म पुगेन ।
उनीहरू भेटघाटको नाममा कफी खान आएका थिए । दुवै परिवारको पहलमा भेट भएको थियो । आरव काठमाडौंको एक राष्ट्रिय दैनिक पत्रिकामा अनुसन्धान पत्रकार, सृष्टि एक गैरसरकारी संस्थामा मनोसामाजिक परामर्शदाता । कागजमा हेर्दा सबथोक मिलेको थियो– शिक्षा, पेशा, सोच ।
केही बेरको मौनपछि सृष्टिले गहिरो सास फेरिन् ।
‘म एउटा कुरा लुकाउन सक्दिन,’ उनले भनिन् ।
आरव सिधा बसे, ‘भन्नुस् ।’
‘चार वर्ष अघि... म एउटा घटनाको साक्षी थिएँ,’ उनले भनिन्, ‘र त्यसपछि म आफैँ अपराधीझैँ बाँचिरहेकी छु ।’
आरव चुप लाग्यो । सृष्टि बोलिरहिन्न्, कुनै भावुक नाटकीयता बिना ।
त्यो रात, कार्यालयबाट फर्कँदै गर्दा उनले एक प्रभावशाली नेताको छोरालाई सडकछेउ एक युवतीमाथि हिंसा गरिरहेको देखेकी थिइन् । उनले प्रहरीलाई फोन गरेकी थिइन्, तर नाम लुकाएर । घटनापछि पीडित युवती बेपत्ता भइन्, केस दबाइयो । केही दिनपछि सृष्टिलाई फोन आयो– ‘तपाईं धेरै रहनुहुन्न ।’
‘म डराएँ,’ सृष्टिले स्वीकार गरिन्, ‘म पछि हटेँ । बयान दिन गइनँ । आजसम्म त्यो अपराधी खुलेआम घुमिरहेको छ ।’
आरवको मन भारी भयो ।
‘त्यो तपाईंको दोष मात्रै होइन,’ उसले बिस्तारै भन्यो ।
‘हो,’ सृष्टि मुस्कुराइन्, ‘तर दोषबोध भने मेरै हो । मसँग त्यो अदृश्य दाग छ । त्यसैले... तपाईंलाई पहिले नै भन्नु जरुरी ठानेँ ।’
आरवले केही भन्न खोज्यो, तर शब्द भेटेन । उसले सृष्टिको आँखामा हेर्यो– त्यहाँ अपराधभन्दा बढी पश्चात्ताप थियो ।
त्यस साँझ उनीहरू छुट्टिए । कुनै निष्कर्ष बिना ।
तीन दिनपछि आरव आफ्नो सम्पादकको कोठामा थियो ।
‘तिमीलाई एउटा ठूला केस दिन चाहन्छु,’ सम्पादकले भने, ‘चार वर्ष पुरानो– तर अझै जिउँदो । एउटा हिंसाको घटना, राजनीतिक दबाब, बेपत्ता पीडित ।’
आरवको मुटु जोडले धड्कियो । उसले फाइल खोल्यो– नाम, मिति, स्थान । सबै सृष्टिले भनेकै जस्तो ।
त्यही रात उसले सृष्टिलाई फोन गर्यो ।
‘म त्यो केसमा काम गर्दैछु,’ उसले सिधै भन्यो ।
फोनको अर्कोपट्टि केही सेकेन्ड मौनता ।
‘किन ?’
‘किनकि कसैले त बोल्नै पर्छ ।’
‘तर म साक्षी हुँ,’ सृष्टिले डराएको स्वरमा भनिन्, ‘म अघि बढेँ भने... ।’
‘मसँग प्रमाण छ,’ आरवले बीचमै रोके, ‘सीसीटीभी फुटेज, पुराना कल रेकर्ड, एउटा बेनाम साक्षी... तपाईं एक्लै हुनुहुन्न ।’
सृष्टिको आँखा भरियो ।
‘तपाईंलाई डर लाग्दैन ?’
‘लाग्छ,’ आरव मुस्कुरायो, ‘तर डरकै कारण चुप लागिरहनु अपराधजस्तै लाग्छ ।’
समाचार छापियो । देश हल्लियो । सामाजिक सञ्जाल तात्यो । नेताको छोरा पक्राउ पर्यो । चार वर्षअघि बेपत्ता युवती भारतको एक आश्रय गृहमा भेटिइन्– जिउँदो, तर गहिरो घाउसहित । सृष्टि अदालतमा उभिइन् । यसपटक डराएर होइन– आँखामा आँखा मिलाएर ।
केही महिना पछि, फेवाताल उही थियो ।
उही कफी शप ।
तर आज सृष्टिको मुस्कान आँखासम्म पुगेको थियो ।
‘अब पनि त्यो अदृश्य दाग देख्नुहुन्छ ?’ आरवले सोध्यो ।
सृष्टिले टाउको हल्लाइन् ।
‘छ,’ भनिन्, ‘तर अब त्यो दागले मलाई पराजित गर्दैन । उसैले मलाई सचेत बनाएको छ ।’
आरव मुस्कुरायो ।
‘त्यसैले त म तपाईंलाई मन पराउँछु ।’
सृष्टिले यसपटक केही लुकाइनन् ।
‘म पनि ।’
तालमाथि बादलको छायाँ बिस्तारै हट्दै गयो ।
केही दागहरू मेटिँदैनन्– तर तिनै दागहरूले मानिसलाई उज्यालोतिर हिँड्न सिकाउँछन् ।
.jpg)
